cumhuriyet gazetesi etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
cumhuriyet gazetesi etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

8 Mart 2010 Pazartesi

Her depremin ardından aklıma takılan adam



ALPER TURGUT


Büyük Marmara Depremi sonrasıydı. Hiç unutmam, unutamam. Kapatıp yüreklerinin gözlerini, Ege’de, Akdeniz’de harala gürele eğlenenleri bilmem söylememe gerek var mı? Sanmam. Hikâyeme döneyim. Gölcük’teyim. Nasıl da sıcak, cehennem misali… Ve yorgunum ölesiye… Tişörtümden vazgeçeli birkaç gün olmuştu. Toza, tere, dumana bulanmış ve ceset kokusu tamamına sinmişti. Kir pas içindeki beyaz atletim ise tümden renk değiştirmişti. Enkaz hükümdarlığında çevremi kolaçan ediyorum. Ağlamalar çoktan tükenmiş, sesler kısılmış, sadece derin ve içten saygınlığıyla mahveden ağır bir matem havası vuku bulmuştu. Ne menem bir tartıydı bu. Canlı olması canı yakan, insanı dermansız bırakan bir yas tablosuydu…

Yüzünde her hangi bir mimiğin yakalanması adeta imkânsız olan bir adam yaklaştı yanıma. Omuzlarında sanki yılların yükünü taşıyordu. Hafif kamburdu. Beyaza çalan kirli sakalı, dağınık saçları aklımda kalmış. Ve ayaklarını sürüye sürüye yürümesi… Titriyordu.

— Gazeteci misiniz?

— Evet, Cumhuriyet’te çalışıyorum.

Ben sormadan o başladı anlatmaya, “Yaz günü. Uzaktan dostlarımız gelmişti, muhabbet ediyorduk. İçki masasını kurmuştuk. Rakı bitince, eşofmanlarımla içki almaya indim. Üzerimde kimliğim dahi yoktu. O esnada deprem oldu. Eve koştum. Yıkılmıştı. Eşim ve çocuklarımı yitirdim. Ailem yok oldu. İki veya üç gün sonra işyerime gittim, orası da enkaza dönmüştü. Evim, işim, eşim, çocuklarım, dostlarım, iş arkadaşlarım her şeyimi kaybettim. Günlerdir apartmanın enkazında ailemle çektirdiğimiz fotoğrafları arıyorum, bulamıyorum. Sevdiklerimin yüzlerini unutmaktan korkuyorum. Artık hissetmiyorum. Belki sonra ama şimdi değil. Ve sanırım en acısı hatıralarımı yitirmek olacak.”

Gözyaşları anıların izleriyse şayet göz pınarları kurumuştu onun. Sorgusuz sualsiz ifadesini vermişti. Denizi çekilmiş, kumu kalmıştı. Suskun bir dramdı tam karşımdaki… Zamanın insafına bırakılmış ve sadece soluk olan bir harabe… Hayatın sillesi bu kadar mı ağırdır?

Ölümün, acının, kanın, gözyaşının, şiddetin tarifini bilirdim. Notlarımı alır, fotoğraf çeker ve haberimi yazardım. Dramlara yoldaşlık edip, yansıtmak… Evet, işimdi bu benim. Ama tam bu noktada durmak lazım… Gazeteciden önce insanım ben. Karşımdaki adam, tepeden tırnağa azap içinde… Hangi üzüntüsünden alıkoyayım, hangi derdine merhem olayım? Ne anlatayım, ne şekilde avutayım? Anılarına ulaşmasına nasıl yardım edeyim? Kahretsin…


Sessizliğe Karşı'dan

19 Aralık 2008 Cuma

MEDYA, 19 ARALIK OPERASYONUNDA DEVLETE ARKA ÇIKTI, ‘HAYATA’ DÖNMEDİ




Birgün Gazetesi'nin 19 Aralık Operasyonu ile ilgili sorularına verdiğim yanıtlar...



1 - Siz o dönem nerede çalışıyordunuz? Bir gazeteci olarak yaşananlara tanıklık ettiniz mi?

20 Ekim 2000 günü başlayan ölüm orucu eylemi ve 19 Aralık ölümlü operasyonu sürecinde, Cumhuriyet Gazetesi’nin İstihbarat Servisi’nde çalışıyordum. Cezaevi haberleri öncelikle benim sorumluluğum altındaydı ve zaten hâlihazırda uzmanlık alanım da toplumsal olaylar idi. Bunun dışında 12 can alan 1996 Ölüm Orucu Direnişini de Cumhuriyet Gazetesi muhabiri olarak ben takip etmiştim. Katliamdan çok çok önceleri ülkeyi yönetenler, hücrelere “oda sistemi” gibi masum bir ad takarak gelecekteki kan banyosuna zemin hazırlamışlardı. Cezaevlerinde yapılması planlanan bu değişiklik esnasında ortada henüz F tipi hapishaneler yoktu. Hiç unutmam, TAYAD’lı aileler, gazeteye gelerek yarınlara dair korkularını bana anlatmışlardı. Onlar, evlatları için çırpınıyorlardı. Neyse… İçerde ve dışarıda ölüm orucu başladı ve ben de istisnasız her gün haber yaptım. Eşzamanlı 19 Aralık Operasyonu’nun gerçekleştiği cezaevlerinde, Küçükarmutlu ve Alibeyköy direniş evlerinde yaşananlara tanıklık ettim. “Diri diri yakılanlar”, oluk oluk akan kan, anaların dinmeyen gözyaşları, gözler önünde eriyen bedenler ve hafızalarını yitiren gençler… Türkiye, 2000’li yıllara zor ve zulüm ile girmişti.

2 - Gazeteniz nasıl gördü yaşananları. Bir gazeteci olarak düşünürseniz sizce nasıl görülmeliydi?

Sansür duvarının yükseldiği o amansız günlerde, Cumhuriyet Gazetesi, ulusal basın içinde en doğru haberleri veren bir iki gazeteden biriydi. Benim dışımdaki diğer mesai arkadaşlarım, Ankara, İzmir büroları ve korkunç bir ironiyle “Hayata Dönüş” adı verilen kanlı baskının gerçekleştiği kentlerdeki meslektaşlarım, canlarını dişlerine takarak çalıştılar. Devlet kapıları yüzlerine kapanan aileler, çocuklarının akıbetini öğrenmek için bize koştular. Haftalık izin dahi yapmadan iki buçuk ay süreyle gece gündüz çalıştım. O dönemi bir gazeteci olarak düşünüyorum ve evet; başta Adalet Bakanlığı’nın tüm karşı çıkışları olmak üzere hiçbir olumsuzluk ve baskı, objektif ve halktan yana haber adına ne beni ne de Cumhuriyet Gazetesi’ni asla yıldıramadı.





3 - Aradan 8 yıl geçti. Geri dönüp baktığınızda bir gazeteci olarak değil de bir insan olarak neler hissediyorsunuz şimdi?


Yunanistan’da halkın bir yaşam uğruna kalkıştığı isyanı görüyorum, ülkemiz ve yarınlarımız adına içim acıyor. Belleğimde kalan 8 yıl öncesine ait en baskın şey, sanırım istisnasız her şeye sırtına dönen inadına suskun bir toplumun varlığı olsa gerek. Nedensiz bir korku dağının eteklerinde, özgür düşünce ve meydanları boş bırakmama kararlılığı yok olmuş, yurttaşlar resmen esir düşmüştü. Diyeceğim o ki, 8 yıl önce hepimizin vicdanı yara almış, duyarsızlık almış başını yürümüştü. Bugün de değişen bir şey yok ya… O da başka bir hikâye… Dile kolay, toplamda 2285 güne yayılan bu direniş, 122 can almış, 600’ü aşkın insanı sakat bırakmıştı. -The New York Times; Modern Tarihin En Uzun Eylemi- Sadece 19 Aralık kanlı baskınında ikisi asker 32 kişi yaşamını yitirmişti. Gazeteci olarak haber yapmak dışında ne yapabilirim diye düşündüm. Ve sonra oturdum ve tecrit isimli cezaevleri gerçeğini dillendirmeye çabaladığım ‘Sessizliğe Karşı’yı (Ant Kitap / 448 syf) yazdım. Kitabım baskıya girdiği 22 Ocak 2007 günü ölüm orucuna ara verildi. Sonuçta; umut ediyor ve inanıyorum, toplumsal muhalefeti hatırlayacağımız günler de gelecek. İşte o vakit, herkes eteklerindeki taşı dökecek ve yakın tarihimizi masaya yatıracağız. Sessiz çığlıklar atmak yerine güzel bir gelecek için hesaplaşmayı da öğreneceğiz.






MEDYA, 19 ARALIK OPERASYONUNDA DEVLETE ARKA ÇIKTI, ‘HAYATA’ DÖNMEDİ







Halkın Gazetesi Birgün'de çıkan Aysel Kılıç ve Ayşegül Savaşta imzalı, "19 Aralık 2000 tarihindeki 'Hayata Dönüş Operasyonu'nun 8. yıldönümünde, yaşananların sessiz tanıklarından gazeteciler, o döneme ilişkin 'Medyanın katliamcılara verdiği propaganda desteği sayesinde gerçeklerin halktan saklandığı' ortak görüşünde birleşiyor." konulu haberin linki alttadır.





http://www.birgun.net/actuel_index.php?news_code=1229642721&year=2008&month=12&day=19

19 Eylül 2008 Cuma

1 Mayıs'ta Şiddet Uygulayan Polisler Bu Yıl da Yargılanmıyor




BİA Haber Merkezi - İstanbul
18 Eylül 2008, Perşembe



Kaymakamlık, İstanbul'da 1 Mayıs'ta eylemlerini izlerken saldırıya uğrayan Cumhuriyet gazetesi muhabirleri Esra Açıkgöz ve Ali Deniz Uslu'ya saldıran güvenlik görevlilerinin yargılanması için izin vermedi.


Polisinin Şişli ve Beyoğlu İlçeleri'nde eylemcilere karşı yaygın şekilde cop ve göz yaşartıcı bomba ve tazyikli su kullanması, eylemciler, hak savunucuları ve gazetecilerin tepkisine neden olmuştu.


4,5 ay sonra polis şiddetinin suçlusu yok


Aynı gün, Cumhuriyet gazetesinin bulunduğu sokakta polisin saldırısına uğrayan Uslu'nun kolu kırılmış ve bunun üzerine ameliyata alınmıştı. Gazetenin diğer muhabiri Açıkgöz'e de copla saldırılmıştı.


Olayla ilgili 7 Temmuz'da kaleme alınan ekspertiz raporunda, gazetecilere saldıran polis memurunun, hakkında şikayet bulunan Mehmet Nuri Ö. olduğuna dair kanıt bulunmaması ve "gazetecilerin ifade vermeye gelmemeleri" nedeniyle söz konusu polis hakkında soruşturmaya gerek olmadığı belirtildi.


Mehmet Nuri Ö., valilik kararıyla İl Emniyet Müdürlüğü'nde oluşturulan komisyonun yürüttüğü soruşturmayla gazeteci Uslu'nun kolunu kıran polis olarak tespit edilmişti.


Gazete avukatlarının şikayetini dört buçuk ay sonra 13 Ağustos'ta karara bağlayan Bahçelievler Kaymakamlığı, 4483 Sayılı Memurlar ve Diğer Kamu Görevlilerinin Yargılanması Hakkındaki Kanunun ilgili maddeleri uyarınca, polis memuru hakkında ceza soruşturması başlatılmasına izin vermedi.


Songül Çiftçi'yi tekmeleyenlere de yargı yolu kapalı

1 Mayıs günü başına aldığı tekmelerle polis şiddetinin sembolü haline gelen Songül Çiftçi'ye saldıranlar da yargılanmayacak.


Emniyetin Çiftçi'nin kafasını tekmeleyen polis olarak tespit ettiği Bahçelievler Emniyet Müdürlüğü'nde görevli Mehmet Firuz B. de, Emniyet Kriminal Polis Laboratuarları Dairesi Başkanlığı'nca saldırı görüntülerinin yetersiz bulunması ve Çiftçi'nin yüzleşmede saldırganı teşhis edememesi gerekçesiyle soruşturmadan kurtuldu.


Saldırı anını hatırlamadığını daha önce açıklayan Çiftçi, 25 Temmuz'da çağrıldığı teşhiste, sekiz kişi içerisinde zanlıyı tespit edemedi. Bunun üzerine Kaymakamlık, ekspertiz raporu ve teşhis tutanağına değindiği kararında, Mehmet Firuz B.'nin soruşturulmasını reddetti. Çiftçi'nin avukatı İbrahim Güzel'se kararın iptali için İdari yargıya başvuracak.


Geçen yıl saldırılar cezasız kalmıştı


2007 1 Mayıs'ında da Cumhuriyet muhabiri Alper Turgut, Vatan muhabiri Bülent Ergün, Radikal muhabirleri Demet Bilge Ergün, Umay Aktaş, Timur Soykan ve İsmail Saymaz, Kanal D'den İhsan Yıldız ve bir Su TV kameramanı polis saldırılarının hedefi olmuştu.


İdari olarak dosya kapatıldığı gibi İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığı, DİSK Başkanı Süleyman Çelebi, KESK Başkanı İsmail Hakkı Tombul ve Alper Turgut dahil 38 kişinin şikayetinde takipsizlik kararı vermişti.