goncagül sunar etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
goncagül sunar etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

19 Eylül 2008 Cuma

Yalnızlığı çoğaltan bir kent ve yaşama dair bir öykü...






ALPER TURGUT


Kalabalıklaştıkça kimsesizleşen ve yalnızlaştıkça doyumsuzlaşanlar… “Issız Adam”, asrî zamanlarda büyük kentlere sıkışıp kalan, bırakın soluklanma payını, bunca hengâme ortasında nefes dahi alamayan insanları anlatıyor. Ve dahası; en leziz yemekler, şefkat timsali annelerimiz, hikâye anlatıcılığına soyunan eski şarkılar, zamane gönüllerde kepaze olan aşk… Yetti mi? Hayır! Üstüne de kasavet, mizah, karamsarlık, samimiyet ve İstanbul'u ekleyebilirsiniz. “Sen dizime yattın, ben bir hikâye anlattım ve sen büyüdün.”… Genç, usta ve yetenekli yönetmen Çağan Irmak’ın çekimi hala süren ve “en mahrem filmim” dediği Issız Adam’ın setindeydik.





“Asmalı Konak”, “Çemberimde Gül Oya”, “Bana Şans Dile”, “Mustafa Hakkında Her Şey”, “Babam ve Oğlum”, “Ulak”… Yazmak ve yönetmek… Çağan Irmak’ın hasleti ve hasreti bu… O, Issız Adam’ı, yalnızlığı daha iyi ifade edebilmek adına sinemaskop çekiyor. İnsanın, geniş ekranda iyice küçülüp kaybolduğunu şöyle iyice görebilelim diye… Neyse… Biz, Kuledibi’ndeki keyif ve kahkahanın egemen olduğu ve onun tabiriyle sanat için birçok egonun çarpıştığı sete dönelim. Yalnızlığı ve kişinin kendine uyguladığı tecridi anlayabilmemiz için set, resmen hücre muadili bir eve benzetilmiş. Ekip, oyuncular, gerekli her türlü film malzemesi derken neredeyse evin içi dolup taşmış, hareket edecek alan dahi kalmamış. Dayanılmaz sıcak, bitip tükenmeyen provalar, ses çıkarmama endişesi (film sesli çekiliyor), sürekli değişen dekorlar ve işini özveriyle yapan ekip üyelerinin (görüntü yönetmeni Gökhan Tiryaki, Çağan'ın asistanı Şahin Çetinkaya ve diğerleri) dur durak bilmeyen koşuşturmaları... Evet, film işi, gerçekten zor zanaat… Lafı fazla uzatmayayım, çünkü Çağan’ın çekim için koltuğuna oturup, "Oyun!" demeden önce çok fazla zamanı yok.





—Kent insanı, her nefes aralığı arayışında nefes darlığına düşmez mi?


En büyük suç çağımızda ve beraberinde getirdiği tatminsizlik adlı illette… Ve bu filmde yalnızlığı çoğaltan bir İstanbul, bir Beyoğlu göreceksiniz. Tüketerek, tükenerek yaşamak... Nefesini bulmak ve sonra o soluğu kaybetmek. Öykü, aslında bu dünyadaki kirlenmişliği ve hayata tutunamayanları anlatıyor. Hikâyenin başkahramanı Alper için sevmenin bile bir karşılığı var ve onun her şeyin karşılığını ödemesi gerek. İşte bakın, Alper’in annesine söylediği sevgi sözcüğü; “hesabına şu kadar para yatırdım”… Çünkü o, her şeyi maddi ve madde olarak görüyor, ödemesi, ödenmesi gereken bir bedel gibi… . Hani askerde çay içmek nimettir ya. Zorda, darda ve yoklukta kalan bunu bilir. Oysa bu adam heyecanını yitirmiş, tam manasıyla dibe vurmuş, kıymet bilmiyor sadece parayla telafi etmek istiyor. Çevremize baktığımızda, dertli, üzgün, mutsuz insanlar görmüyor muyuz? Hâkim olan büyük bir memnuniyetsizlik, ruh çöküntüsü ve bunalım. Sebebi ise -bölüşmeyi, paylaşmayı geçtim - azla yetinmeyi bilmeyip çoğunu daha çoğunu isteme potansiyelimiz. Hikâyesi yok aslında bu filmin, zira hayata dair…

—Besbelli Ada ve Alper hayli zıt karakterler. Karşıtların birliği ne kadar uzun ömürlü olabilir?

Alper, Mersin'in Tarsus ilçesinden gelen ve büyük kentte yalnızlığı seçen bir adam… O, usta bir aşçı ve kendisine ait gösterişli sayılabilecek bir restoranı var. Keyfe keder yaşayan adamın, evi ise aynı zamanda onun hapishanesi… Ada ise çok aklı başında bir kız ve o, kendi dünyasında çok mutlu… Ama aşkı bekliyor, umuyor ve istiyor. Bu aslında Beyaz Atlı Prens’e bir gönderme… Alper, Ada’dan sevmeyi, sevişmeyi, sıkı sıkı sarılmayı, dokunmayı, sokulmayı öğrenecek. Ne var ki her zaman ‘mutlu son’ olmaz.



BİR YOLU BAŞTANBAŞA GEÇMEK GİBİ




Bohem, marjinal, derbeder, avare, kopuk… Alper karakteri için artık neyi uygun görürseniz, ona karşılık geliyor. Filmde Alper’i “at sevdalısı” Cemal Hünal canlandırıyor.

—Şans kapınızı çalmış ve kısa sürede dublörlükten başrole uzanan bir yola koyulmuşsunuz…

Ulak’ta Yetkin Dikinciler’in dublörüyken Çağan Irmak’ın tanıdığı fırsatla, deli dolu at süren filmin kahramanı Ulak İbrahim’e dönüştüm. Ardından “Asi” adlı dizi ve Issız Adam geldi. Çağan’a minnettarım, çünkü oyunculuk benim çocukluk hayalimdi. Okulunu okudum hatta Los Angeles'te oyunculuk üzerine eğitim dahi aldım ancak başka işlerle uğraşmaktan düşümü gerçeğe dönüştüremiyordum.

—Alper, en çok neyden korkuyor?

Onunki bencillikten kaynaklanan bir kötülük ve saplantısı var. O mevcut gidişatı seviyor ve ona dokunulmasından korkuyor. Çünkü çok iyi bir yerde olduğunu düşünüyor. Ailesini, çevresindekileri bunun içine yerleştirmek istemiyor. İtiraf etmiyor, çabalamıyor, her şeyi kapalı tutuyor. Bunun adı Maço kompleksi, almak istiyor, vermek istemiyor. Bir noktadan sonra ise artık kendini kandıramıyor. Bunu ilk tetikleyen ise ilk defa sevişmeyi tecrübe etmesi... Aslında Alper’in yaptığı bir şey yok. Tamam, genç kadına ulaşabilmek için uğraşıyor, üsteliyor ama sonuçta ona teslim olan Ada oluyor.

—Rolünüze nasıl hazırlandınız?

Issız Adam, çok dürüst ve sade bir hikâye… Senaryosu çok güzel ve zekice yazılmış. Gerçekçi detaylarla, güzel bir zemine de oturuyor. Bu adeta bir yolu baştanbaşa geçmek gibi… Çağan, filmin öncesinde hazırlanmamamızı söyledi, ‘tekrar tekrar okumayın, sette ezberlersiniz’ dedi. Çağan bize sürekli kapılar açıyor, yeri geliyor kısıtlamalar koyuyor. O, yaratıcı, gizemli ve anlatıcı… Ve çok belli, bu rol ona ait. Bu sinema yolculuğum adına büyük bir deneyim. Benim film öncesindeki çalışmam ise daha çok karakteri anlayıp onu kabul etmem üzerine kuruluydu.


YİTİK BİR ADAMI KURTARILABİLİR Mİ?






“Çapkın”, “Köprü”, “İyi ki Varsın” adlı diziler ve “Amerikalılar Karadeniz’de 2”, “Barda” ve Ulak isimli filmlerle giderek yükselen bir ivme yakalayan genç ve güzel oyuncu Melis Birkan, Issız Adam’da Ada karakterini canlandırıyor. Yakın tarihte Taylan biraderlerle dizi çekme planı yapan Birkan, ortaokul ve lisede bale, konservatuarda ise modern dans eğitimi almış. Melis, filmden çok umutlu… Ve Çağan’la çalışmanın okuldan bile daha iyi olduğunu düşünüyor.

—Ada’nın büyük kentte yaşayan kızlardan farkı ne?

Ada'nın çocuklar için özel kostümler yaptığı ‘Küçük Kahramanlar’ adında bir mağazası var. Aslında onun sokaktaki kızlardan farkı yok. Duygusal, hayat ve ilişkiler üzerine problemleri olan genç bir kız Ada… Daha önce yaşadığı aşk acısı onu korunaklı bir yaşamı seçmeye itmiş. Dünyası kendine göre ve belli insanlara yaklaşabiliyor. Ve en nihayetinde mantık devre dışı kalıyor. Ada, Alper ile bu duvarı yıkıyor, onun ısrarlarıyla 25 yaşındaki genç bir kadının kabuğu kırılıyor.







—Sığınaktaki Ada, kendince dokunulmazlık zırhına bürünmüş, günübirlik ilişkilerin adamı Alper’deki karanlık yanı keşfedemiyor mu?

Yitik bir adamı kurtarmak, aşk, birliktelik ve yarınlar adına zafere ve başarıya ulaşmak neredeyse imkânsıza yakın… Ada, deniyor, mücadele ediyor, çabalıyor, çırpınıyor, yaralanıyor ancak sevmeyi bilmeyen Alper’i karanlıktan çıkarmayı beceremiyor. Çünkü Alper, değişmek istemiyor ki… O, bağlanmaktan ölesiye ürküyor ve karşılığında Ada’nın da iyimserliği tükeniyor. Hatta Alper, umursamazlığını, lakayt yaşamını bir süre sonra özleme başlıyor. Alper, aşkı yaşayacak ve yaşatacak bir tip değil ki… Sözün özü, ayrılık çanları artık çalabilir.

—Ancak karşılığında Ada da büyüyor.

Her yaşanmışlık, tecrübeyi de beraberinde getiriyor. Naif genç kadın, ne yazık ki bu ilişkisinden de kırıklık, kırgınlık ve yaralarla çıkabiliyor. Ada’nın Alper ile olan kısa öyküsü onu mutlaka büyütüyor, alabildiğince yoğun duygulardan kurtulabildiği anda ise kalenin surları daha da sağlamlaşıyor.


İŞİNE, GÜCÜNE VE BİRBİRİNE SARILAN BİR EKİP





45 yıllık tiyatrocu Yıldız Kültür, filmde Alper’in annesi rolünde… İzmir Devlet Tiyatrosu’ndaki sahne tecrübesini, 2000’li yıllar ile birlikte ekranlara ve beyazperdeye taşımış. “Kırık Kanatlar”, “Aşka Sürgün”, “Hatırla Sevgili”, “Kâbuslar Evi: Tanıdık Yabancı”, “Menekşe ile Halil”, “Adem'in Trenleri”… O, “oyunculuğun yaşı ve yeri olmaz” düsturunu kılavuz bellemiş kendisine… Gözleri buğulu Yıldız Abla, sette nereye gitse enerjisini de beraberinde götürüyor. Bana, “sen cümlelerimi uygun bir dille düzeltirsin” diyor, onayı alınca da sıkıca sarılmayı ihmal etmiyor. Evet, ilginç ancak bu sette herkes, işine, gücüne ve birbirine sıkı sıkıya sarılıyor. Çünkü bir süre sonra setteki ruhu eksik bulan Çağan, tatlı-sert uyarılarla ekibini canlandırıyor ve işler rayına oturunca da gidip Yıldız Kültür’ü kucaklıyor.

—Anne, Ada'nın Alper’e uygun bir eş olacağını mı düşünüyor?

Oğlunu yıllardır göremeyen kadıncağız, özlemini gidermek için Mersin’den, kasabasından kalkıp İstanbul’a geliyor. Ve kızı çok beğeniyor. Ada sanki onun gelini gibi. Canlandırdığım karakter, her şeyden önemlisi bir anne… Çok sevecen ve kendi halinde bir kadın... Alper’in içinde bulunduğu büyük şehir hastalığını kavramaktan ise çok ama çok uzak…

—Bu rol size nasıl teklif edildi?

İzmir’de tatil yapıyordum, telefon geldi. Arayan Çağan olunca, düşünmeden “evet” dedim. Okuduğum zaman hikâyeden de hoşlandım. Zaten onunla çalışmak en çok istediğim şeydi, nihayet bu keyfe eriştim. Çağan beni yıllar önce tiyatroda izlemiş, beni hatırlaması çok büyük bir incelikti. İnanın, çok mutluyum. Keşke daha genç olsaydım ve Çağan ile daha pek çok yapımda çalışabilseydim.







Filmde ayrıca Gözde Kansu, Şerif Bozkurt, Aslı Aybars ve Goncagül Sunar da oynuyor. Kısaca bu film; aşk acısına, seçilmiş yalnızlığa, tatminsizliğe ve İstanbul’a dair… Çekimleri 15 Ağustos’ta başlayan ve yapımcılığını Most Production’dan Mustafa Oğuz’un üstlendiği, Issız Adam, 7 Kasım günü vizyona girecek.



ISSIZ ADAM'IN KONUSU...








Alper 30’lu yaşlarda, gurme sayılacak düzeyde yemek kültürü olan kendi restoranının sahibi iyi bir aşçıdır. Lüks yaşamayı seven, işinde başarılı ama özel yaşantısını her gün farklı kadınlarla birlikte olarak düzene koyamamış, hayatını; yaptığı yemekler, günübirlik ilişkiler, paralı kadınlar üçgeninde yaşayan birisi iken… Hayatının akışı, bir gün Beyoğlu’nun arka sokaklarında, aradığı eski plak için bir kitapçıya girmesiyle değişir.

Ada 20’li yaşlarının sonlarında, güzel, çocuk kostümleri tasarlayıp diken, Alper’in modern yaşamının aksine çok mütevazı, hayatta fazla inişleri çıkışları olmayan genç bir kadındır. Bir gün eski bir kitabi bulabilmek için Beyoğlu’nda dolaşırken Alper ile ayni kitapçıya girer. Çapkın bir adam olan Alper, Ada’nın güzelliğinden etkilenir ve Ada’yı takip etmeye başlar. Ada’nın aradığı kitabi bulmuştur. Ada’nın işyerine kadar devam eden takip, Alper’in tanışma bahanesiyle aldığı kitabı Ada’ya vermesiyle son bulur.

Ada ve Alper’in yaşamlarında ilk defa karşılaştıkları tutkulu aşkın ilk sinyalleri bu kitapla başlar. Alper kopamadığı özgür hayatinin içersinde Ada’ya yer açmaya çalıştıkça, yaşamının daraldığını fark eder. Aşkı ve özgürlüğü arasında kalan Alper’in sessiz çığlıklarını duyamayan Ada, kendini aşkın rüzgârına kaptırmıştır bir kere… Ve yaşam bir kere daha aşk oyununun perdelerini Ada ve Alper için açacaktır…






Fotoğraflar: VEDAT ARIK



Cumhuriyet Hafta Sonu eki - 20 Eylül 2008




1 Ağustos 2008 Cuma

“Başrolü porselen bebeklere veriyorlar…”




ALPER TURGUT

Goncagül Sunar, minyon, enerjik, sempatik ve sürekli gülümseyen bir kadın… O, kendini komediye daha yakın hissediyor, dörtdörtlük bir karakter oyuncusu olduğunu söylememize ise gerek yok sanırım. Goncagül Sunar, “ben porselen bebek değilim, başrol oynayamam” diyecek kadar dobra, müzik piyasasının adeta can verdiği günümüzde albüm çıkartmak isteyecek kadar inatçı… Gelecekte, yanında bebeğiyle sahneye çıkıp şarkılar söylemek istiyor ve büyük bir sabırla hayatının rolünü almayı bekliyor.




—Oyunculuğa "Şahika Tekand Stüdyo Oyuncuları"nda başlamışsınız…

Gençken hippi gibiydim. Hayatı daha çok önemsiyordum. İdealisttim. Modern dünya düzenine hiçbirimiz esir düşmemiştik. Tek istediğim iyi bir oyuncu olmaktı. Bol bol turneye çıktığımız "Aşk Meşk Her şey" isimli oyun ve 8 yıl oynadığım "Mahallenin Muhtarları" adlı diziyle başlamış oldum bu serüvene…

—Sizi daha çok komik kadın rolleriyle hatırlıyoruz…

Aslında oyuncu her şeyi oynar. Kendini katar, kendinden katar, gözlem yapar, göz hafızasına alır. Karakteri içselleştirerek, değişip, dönüşerek hazırlanır. Ama komedi bana daha çok yakışıyor bunu biliyorum. Çünkü iç enerjim komediye daha yakın. Ayrıca ellerimin, kollarımın hareket etmesini seviyorum. Bir de ilginçtir, tipim nedeniyle 28 ile 40 yaşına dek çıkan bir yaş skalasında oynayabiliyorum. Yapımcılar ve yönetmenler buna çok şaşırıyorlar.

—Goncagül Sunar, 17 yıllık oyunculuk hayatı boyunca hiç başrol oynadı mı?

Nasıl oynayabilirim ki? Başrolü sadece porselen bebeklere veriyorlar. Kadın başrolü, Hülya Avşar’dan beri böyle… Beyaz ten, kumral saç, renkli göz. Yani halkımızın görünümünden ziyadesiyle uzak… Ben bir karakter oyuncusuyum. Sıkıcı esas adamın âşık olduğu kız yerine, inişleri çıkışları olan bir karakteri yeğlerim. Kendimi şanslı sayıyorum. Karakterlerim değişmeye, gelişmeye açıktı. Benim Çemberimde Gül Oya’da canlandırdığım pavyon şarkıcısı Canan Cansev, inanın 5 tane sinema filmi karakterine bedeldi. Hatta insanlar uzun süre ‘Canan’ diye tanıdılar beni. Ünlü olmak, magazinsel olmak gibi bir derdim de yoktu. Oyuncu, seyirciyle mesafeyi koruyabilmeli ve ben mahremiyete inanıyorum.



—“Asmalı Konak”, “Çemberimde Gül Oya”… Senarist, yönetmen Çağan Irmak’ın olmazsa olmaz oyuncularından biri gibisiniz…

Çağan Irmak çok eski bir arkadaşım. Beni bugüne dek en iyi o anladı. Çağan, insanı harekete geçiren, yükselten bir yönetmen… Karakter ile ilgili öyle bir şey söyler ki, siz resmen coşarsınız. Aynı zamanda onun iyi bir yazar olduğunu düşünüyorum. Çağan’ın senaryosunu yazdığı Yol Arkadaşım’ı da yıllarca onun asistanlığını yapan Irmak Çığ çekiyor. Anlayacağınız, onunla yol arkadaşlığına devam ediyorum.

—Sizin gözünüzden “Yol Arkadaşım” nasıl bir dizi?

Yol Arkadaşım, ataerkil bir televizyonda, feminist yapıya dair bir dizidir. Başka kadınların hikâyesidir. Üstelik aykırı bir kadın karakterine sempati duyulması çok hoşuma gidiyor. Birkaç gün önce TV’de benim üstlendiğim Rukiye karakterinin taklidini gördüm. Demek ki rolüm etkisini göstermiş, birilerinin dikkatini çekmiş.

—“Asmalı Konak” ve “Tatlı İntikam” birisi ak, diğeri kara… Bu sadece benim tespitim değil. Gerçekten pişman olduğunuz diziler var mı?

TV dizilerini küçümsemiyorum, insan yaptığı işten keyif almalı. Asmalı Konak, Çemberimde Gül Oya ve Fırtına çok sevildi. Güz Yangını, reyting kurbanı oldu. Ah İstanbul, Tatlı İntikam ve Güzel Günler ise tutunamadı. Şarkıcı Davut Güloğlu’nun başrolünü oynadığı Tatlı İntikam ise en büyük pişmanlığım, bu dizinin adını bile anmak istemiyorum. Babamın ölümü, boşluk duygusu ve çaresizlikti bu işi kabul etmemin nedeni. Oyuncu da hata yapar öğrenmiş oldum.



—Dizilerin yoğun temposu, sinema ve tiyatroyu ikinci ve üçüncü plana mı itiyor?

İnsanlar, 90 dakikalık uzunluğa ve araya zırt pırt giren reklamlara karşın sıkılmadan dizi izliyor. İnanılmaz bir şey bu. Sürenin uzunluğu, kaliteyi düşürüyor, senaryoya zarar veriyor. Dizilerin kısaltılması ve iyi oyuncuların varlığı gerek. Biliyorum bu bir hayal… Bu bir pazar ve bu sektörden pek çok insan yemek yiyor. Neyse sorunuza geçelim. "Tiyatro Çisenti" ile sevgili arkadaşım Enver Aysever" yönetiminde "Yağmurla Gelen Yüzler" ve "Açık Evlilik" isimli oyunlarda rol aldım. Uzun süredir tiyatro yapmadım. Tiyatroda Mehmet Ergen’in tarzını seviyorum. Pratik yapmak açısından birçok kısa filmde oynadım. Filler ve Çimen, Abuzer Kadayıf, O Şimdi Mahkûm, Döngel Karhanesi gibi uzun metrajlı filmlerde rol aldım, sinemaya kıyısından köşesinden bulaştım. En son Raşit Çelikezer’in yazıp, yönettiği Gökten Üç Elma Düştü’de rolüm var.

—Sinemada aradığınız rolü buldunuz mu?

Sıradan, basit, büyük şeyler söylemeyen bir hikâyenin içinde olmak istiyorum. Minimal, içe dönük… Edebiyatla allanmış, pullanmış olmasın. Ancak derinlikli bir karakter istiyorum. Bıçak sırtı bir rol… İnanıyorum bir gün olacak, hayalimdeki role kavuşacağım.



—Müziğe nasıl bulaştınız?

Müzik hayatımda hep vardı. Hatırlıyorum, ilk gençlik yıllarımda arkadaşlarımı toplardım etrafıma ve şarkılar söylerdim. Etkilendiğim akımlar ve tarzlar vardı. Gitarı ise Asmalı Konak’tan önce, sanırım 2002’de aldım ve başladım çalmaya… Sonra melodiler çıktı ve ben o melodilerin üzerine sözler yazdım. 2002’den bu yana hayatımın özetiydi kelimelere dökülen… Güçlü sözler, çarpıcı, samimi, yalın ve naif… Aradığım belki de buydu. İçimdekileri kusmak gibi bir derdim yok ancak söyleyecek sözleri olan şarkılar yapmak istedim. Şu ana dek, 14, 15 tane kayda değer şarkı yaptım.

—Müzik piyasasına “ölü toprağı” serpilmiş gibi… Bu dönemde albüm çıkarmak büyük bir risk değil mi?

Çoğu kez oyuncu olacağıma keşke müzisyen olarak başlasaydım diyorum. Bazen her şey olduğu kadardır ve hayat sana ne getirirse onu yaşarsın. Oyunculuk çoğu kez hayal kırıklığına uğratabilir, işte o zaman müziğe kaçıyorum. Albümler satmıyor, insanlar yaptıkları müziği internet üzerinden yayınlıyorlar. Ben de içimden gelen sözler, kalbimden, ruhumdan çıkan şeyler bilinsin diye “Sözler verdim” adlı şarkımı Myspace’deki sayfama koydum. (http://www.myspace.com/goncagulsunar) Her şeye karşın albümümü yaşama geçirme uğraşım sürecek.

—Biraz da ailenizden bahsedelim.

İstanbul’da doğdum ben, hiperaktif bir çocuktum. Annem Selanikli, babam Trabzonlu… Babaannem ise Şamlı… Dedem ta Suriye’den, Trabzon Sürmene’ye gelmiş. Kızılderililere benzerdi. Benden iki yaş küçük kız kardeşim var. Gazetelerde ve dergilerde yazılar yazar ve çok iyi şarkı söyler. Eşim Marsel Zamla ise ses mühendisi, ayrıca davul çalar.

—Peki, bebek?

Anne olmayı çok istiyorum. Dolu dolu 37 yaşındayım. Yaşımı da göz önüne alırsak, bir, iki sene sonra doğurmalıyım. Ardından yanındaki velet ile sahneye çıkıp şarkı söyleyen 40’ında bir kadın olacağım. Aynı Tina Turner gibi…

—Dizi nedeniyle yılın büyük bir bölümünde Cunda adasında yaşıyorsunuz. Evli bir kadın için zor olmuyor mu?

Hem de nasıl. Günde 36 defa telefonla konuşuyoruz. Haftanın 7 günü set var, bu yüzden Cunda’dan ayrılmak kolay değil. 10 Ağustos’ta gideceğiz, 2009 yılının Haziran ayında döneceğiz. Yani tam 40 hafta oradayım. Ve yol gerçekten çok uzun… Araba, feribot, uçak, ne yaparsanız yapın 5 saat sürüyor. Yol yorgunluğu çok kötü, etrafımdaki olağanüstü güzellikleri göremiyorum. Ancak diziler bana sabırlı olmayı ve beden direncini aşıladı. İstanbul’a gelince ailemle ve kedilerimle ilgileniyorum. Kedilerim adları Mışıl ve Mırgi. Biri dünyanın en zeki ve diğeri en aptal kedisi… Sürekli kavga ediyorlar

—Oysa Cunda adasında yaşamak pek çoğumuzun düşlerini süsler.

İstanbul, insanın ömrünü kısaltıyor, bizler şehir bağımlısıyız. Keşke insana bağımlı olsaydık. Cunda’nın sakinliğini sevdim. Meryem Hanım’ın yeri, “Hayal Bahçesi” setimizin çok yakınında… Soluğu orada alıyoruz, zeytinyağlıları nefis. Kapıya kırlangıçlar yuva yapmış. Cennet gibi. Gelecekte, 60’lı yaşlarımda sakin ve huzurlu bir yerde yaşar mıyım? İşte bunun yanıtını daha veremedim.





FOTOĞRAFLAR: KAAN SAĞANAK

CUMHURİYET HAFTA SONU / 02 AĞUSTOS 2008